Δημήτρης Σαλπιγγίδης: Να τα λέμε όλα
SHARE:

Πίκρα, τόνους πίκρας, το απόλυτο οπαδικό ξεβράκωμα που 2 μέρες μετά, στην Αυγουστιάτικη πρώτη αγωνιστική στο ΟΑΚΑ, μετατράπηκε σε σόου λατρείας ενός λαού για το σύλλογο που έπρεπε, κόντρα στα γεγονότα, να αναστυλωθεί από το μόνο κομμάτι που του είχε απομείνει όρθιο, το λαό του. Το «Ωωωω ΠΑΟΚΑΡΑ έχω τρέλα μες το μυαλό...» ξεκούφανε εκείνη την ημέρα την Ελλάδα και έγινε παντού πρωτοσέλιδο στέλνοντας το μήνυμα ότι ο Π.Α.Ο.Κ., παρόλα αυτά, είναι εδώ, μεγάλος και δυνατός, και δεν θα αργήσει η μέρα της Ανάστασής του. Και δεν άργησε...
Από την πρώτη στιγμή της πράσινης θητείας του μου έδωσε προσωπικά την εντύπωση ότι προετοίμαζε την μελλοντική επιστροφή του στην ομάδα ή έστω, απλά στην πόλη του. Σε αντίθεση με τόσους άλλους ποδοσφαιριστές μας που κατά καιρούς αποδημούσαν στο κέντρο, εκείνος από την πρώτη στιγμή με έναν περίεργα ξεκάθαρο τρόπο δεν έπαψε να δηλώνει «Π.Α.Ο.Κ.» στα πράσινα περιοδικά και στις τηλεοπτικές τους εκπομπές. «Ρε τον πονηρό» έλεγα, «είναι καλά δασκαλεμένος».
Οσες φορές μας ...τίμησε με την πράσινη φανέλα στην Τούμπα η αντανακλαστική απάντηση του λαού δεν άφηνε περιθώρια παρερμηνείας για το πώς ένιωθαν για εκείνον. «Προδότη» τον ανέβαζαν, «παραδόπιστο» τον κατέβαζαν.
Είναι ξεκάθαρο ότι ο Θόδωρος με τον Σάντος από τη δεύτερη ακόμα χρονιά τους είχαν αποφασίσει να επαναπατρίσουν τον ποδοσφαιριστή. Και από τα γεγονότα συνάγεται ότι καθόλου δεν δυσκολεύτηκαν να τα βρουν μαζί του. Εδώ και λίγους μήνες, λοιπόν, «ο κόσμος το έχει τούμπανο και μεις κρυφό καμάρι».
Χωρίς να έχω εξανεμίσει ούτε ένα δράμι από το δηλητήριο που ήπια τότε, συνειδητοποιώ ότι ο δίκαιος κριτής προτού βγάλει την ετυμηγορία του αξιολογεί ό,τι έχει σχέση με τον κρινόμενο. Τα συν και τα πλην, τα καλά και τα άσχημα. Αλλιώς ακυρώνεται ο ρόλος του. Ετσι, λοιπόν, έχουμε και λέμε:
Ήθελε - δεν ήθελε να πάει στην Αθήνα, τον εκβίασαν - δεν τον εκβίασαν να το κάνει, δεν είμαι σε θέση να το κρίνω, μόνο ο ίδιος και ίσως 2-3 ακόμα να το ξέρουν καλά. Εγώ εκείνο που ξέρω είναι ότι τελικά πήγε. Και αυτό αξιολογώ.
Εκείνο που, επίσης, γνωρίζω αντικειμενικά είναι ότι δεν έπαψε σε κάθε συνέντευξή του να δηλώνει οπαδός του δικέφαλου. Τώρα, πονηρά και με σχέδιο το έκανε ή αυθόρμητα μιλούσε η καρδιά του, δεν είμαι, και πάλι, σε θέση να γνωρίζω. Εκείνο που ξέρω είναι ότι δήλωνε ευθαρσώς «Π.Α.Ο.Κ.» και ουδέποτε έγλειψε (φανερά, τουλάχιστον) τα εκεί αφεντικά του.
Λήγει το συμβόλαιό του, είναι 29 χρονών στο απόγειο της καριέρας του, διεθνής ως βασικό στέλεχος της Εθνικής, μετέχει αυτή τη στιγμή σε Μουντιάλ, αρκεί ένα «νεύμα» του και θα σφαγιαστούν στα πόδια του οι πηθικοαιώνιοι του Π.Ο.Κ. και, παρόλα αυτά, επιλέγει να συνεχίσει την καριέρα του στην Τούμπα με αποδεδειγμένα λιγότερα χρήματα και με λιγότερες προοπτικές καριέρας. Στην Αθήνα τα πρωταθλήματα θα του έρχονται στο πιάτο ενώ εδώ κανένας δεν μπορεί να του εξασφαλίσει το ίδιο. Μάλιστα, συμφωνεί να ξαναντυθεί στα ασπρόμαυρα πολύ πριν συμμετάσχει και στο παγκόσμιο κύπελλο αποκλείοντας έτσι την πιθανή προοπτική καριέρας σε μεγάλο πρωτάθλημα για περισσότερη δόξα και χρήμα.
Να μην το κουράζουμε άλλο. Αυτή τη στιγμή ο Σαλπιγγίδης θα μας ενισχύσει επιθετικά εκεί που χωλαίνουμε τα τελευταία χρόνια. Επίσης, με έπεισε ότι θέλει πολύ να ξαναφορέσει τη φανέλα μας. Και εγώ όταν ένας διεθνής Ελληνας ποδοσφαιριστής στο ζενίθ της καριέρας του θέλει να παίξει στον Π.Α.Ο.Κ. δεν μπορώ παρά να το αποδεχτώ.
Όσο αφορά τα περί «προδοσίας» κλπ εκείνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι, από τα φανερά, τουλάχιστον, δεδομένα φέρθηκε λιγότερο «γενιτσαρίστικα» από όλους όσους υπέγραψαν κάποτε στο Π.Ο.Κ. και που κατά καιρούς ξαναποδεχθήκαμε ασυζητητί. Μού βγάζει και μία «μετάνοια», συνειδητή ή προσποιητή δεν ξέρω αλλά αυτήν την εικόνα παρουσιάζει.
Τέλος, είναι απόλυτο δικαίωμα του καθένα να μην τον θέλει πίσω στην ομάδα και ειδικά εάν ανήκει σε κείνους που πρωτοστάτησαν στο να μην φύγει στους εράνους, στα αεροδρόμια κλπ . Εκείνο όμως που απαιτούμε από όλους είναι σεβασμός στις επιλογές της διοίκησης για να μην βρεθούμε ξανά μια μέρα να ξαναζήσουμε εφιάλτες παρόμοιους με εκείνους του 2006. Δεν θα το αντέξουμε...